افسوس . . .

دل سوخت و نگارا تو ندیدی

در بی کسی ام ماندم و یارا تو ندیدی



ماندیم و گفتیم ، سرانجام چه سود

افسوس ، که جان دادن ما را تو ندیدی

"علی یادگار "

آرزویمان . . .

هر روز که میگذرد دردم بیشتر می شود

دردی جانکاه ، درد انتظار منجی

آه ای محبوب دل! عزیز مهربانم مرا دریاب

که بی تو و نا امید از تو چه می شود مرا

نگاه مهربانت را از من نگیر

بودن تو خیال نیست ، آشیانه ی محبت است

انتظار سخت است

تو را به خدا دعایمان کن و دعا کن که زودتر شود

آنچه که خدا می خواهد ، ظهورت . . .

حضرت باران! کویرهای تشنه را دریاب که ریشه هایشان خشکیده است...

حضرت باران! چشم های کشاورز، به دست های بی منت توست....

 ببار بر این کوچه ها که تشنه عدالت علوی اند!

حضرت باران! نسیم سحر، عاشقمان کرده است به بوی تو؛ کی خواهی بارید؟

کی خواهی آمد تا جشن باران بگیریم؟

«آیا زمان آن نرسیده  بر این زمین مرده بباری؟»

اى باغ آرزوهاى من! مرا ببخش که آداب نجوا نمى‌دانم.

عمرى است که اشک هایم را در کوره حسرت ها انباشته‌ام و

 انتظار جمعه‌اى را مى‌کشم که جویبار ظهورت از پشت کوه‌هاى غیبت سرازیر شود،

تا آن کوزه و آن حسرت ها را به آن دریا بریزم و سبکبار تن خسته‌ام را در زلال آن بشویم.  

 مى‌دانم که تو جمعه‌ها را خوب مى‌شناسى و هر عصر آدینه خود در گوشه‌اى اشک مى‌ریزى.

گر بر کَنم دل از تو و بردارم از تو مهر            آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم؟؟؟

آنکه این درد به من داد دوا می داند . . .

یار بی دردی غیر و غم ما می داند

می کند گرچه تغافل همه را می داند



آفتابیست که دارد ز دل ذره خبر

پادشاهیست که احوال گدا می داند



گر بسازم به جفا لیک چه سازم با این

که جفا می کند آن شوخ و وفا می داند



ای طبیب ار تو دوایی نکنی درد مرا

آن که این درد به من داد دوا می داند



همه شب دست در آغوش خیالت دارم

کوری آن که مرا از تو جدا می داند



روز و شب مهر تو می ورزم و این راز نهان

کس ندانست به غیر از تو خدا می داند



محتشم کز ملک و حور و پری مستغنی است

خویشتن را سگ آن حور لقا می داند . . .

گلها خیانت نمیکنند . . .

غروب شد و خورشید رفت

آفتابگردان دنبال خورشید می‌گشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد

آفتابگردان سرش را پایین انداخت

آری . . .

گلها خیانت نمی کنند

سر از زمین تو ای عشق ، بر نمی دارم . . .

چه شد که ساحت عشق و ترانه زخمی شد

دگر بهار نیامد ، جوانه زخمی شد



هر آنچه رنگ محبت گرفت و بال گشود

شبانه در قفسی بی نشانه ، زخمی شد



کبوتری که میان کلاغ و کرکس ها

به جرم پر زدن از آشیانه زخمی شد



گداخت در تن داغش امید های محال

چکید از سر هر عاشقانه ، زخمی شد


اگرچه رود ، رگ ِ سرخ ِ سرزمینم بود

به سمت آبی دریا روانه. . . ، زخمی شد



چه فرق می کند اکنون عرب شود یا فارس

که نام نامی آن بی کرانه ، زخمی شد



سر از زمین ِ تو ای عشق ، بر نمی دارم

که سرزمین من از این بهانه ، زخمی شد . . .

" مرضیه خدیر "

سالروز شهادت بی بی دوعالم,فخر زنان عالم ، حضرت فاطمه زهرا (س) و ایام غم بار فاطمیه تسلیت باد.

   گویی آنشب مخفی از چشم همه          هم علی تشییع شد هم فاطمه  

 

     یا علی فقط خدا میداند  چه کشیدی آن هنگام که  زهرایت  را به خاک سپردی...

                              

                                         ...   آجرک الله یا امیرالمومنین ...

دل غـریــب مـــن از گــردش زمـــانــه گرفت 

بـه یــاد غربــت زهــرا شبــی بـهانه گرفت


شبــانــه بــغـــض گلـــوگــیر مـن کـنار بقیع

شکست و دیده ز دل اشکِ دانه دانه گرفت


ز پـشـت پــنــجــره هــا دیـدگــان پـر اَشکم

سراغ مدفـن پـنـهـــان و بــی نشانه گرفت


نــشـان شـعـلــه و دود و نـــوای زهــــرا را

تـوان هـنــوز ز دیــوار و بـــام خـــانــه گرفت


مصیبتی است علی را که پیش چشمانش

عــدو امـیــد دلــش را بـــه تــــازیـانه گرفت


چـه گـفـت فـاطـمـه کـان گونـه بـا تأثر و غم

علــی مــراسم تـــدفـیــن او شبـانه گرفت



فـــراق فـاطــــمــه را بــوتــراب بـــــاور کرد


شبی کــه چوبــه تــابـوت را به شانه گرفت

ار غو ان . . .

ارغوان شاخه همخون مانده من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی ست هوا؟

یا گرفته است هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آفتابی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

آه این سخت سیاه

آن چنان نزدیک است

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می ماند

کورسویی ز چراغی رنجور

قصه پرداز شب ظلمانی ست

نفسم می گیرد

که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجاست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نینداخته است

اندر این گوشه خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

باد رنگینی در خاطرمن

گریه می انگیزد

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

چون دل من که چنین خون ‌آلود

هر دم از دیده فرو می ریزد

ارغوان این چه راز ی است که هر بار بهار

با عزای دل ما می آید ؟

که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می افزاید ؟

ارغوان پنجه خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده خورشید بپرس

کی بر این درد غم می گذرند ؟

ارغوان خوشه خون

بامدادان کهکبوترها

بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند

جان گل رنگ مرا بر سر دست بگیر

به تماشاگه پرواز ببر

آه بشتاب که هم پروازان

نگران غم هم پروازند

ارغوان بیرق گلگون بهار

تو برافراشته باش

شعر خونبار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده من

                           ارغوان شاخه همخون جدا مانده من.........        "هوشنگ ابتهاج"

آرام می شوی و مرا موج می دهی . . .

زُل می زنم به چشم غزلهای بی کسم

دیگر به پای فاصله هایت نمی رسم



بر سوگ مرگ قافیه ها غبطه می خورم

پُر التهاب از این قلم ِ شور یا گـَسم



کالم به حس ِ لحظه ی غربت که در شماست

می ریزم از تمام ِ قدم های نارَسَم



این روزها بدون تو اینجا پُر از غم است

آقا! ترانه ها شده زنجیر و محبسم



نیلوفری ترین گلِ مرداب! یادتان

رنگین تر از گل است ، به بیچارگی قسم



من لعنتی تر از همه ی ابرها شدم

اما به مُهر بوسه ی دریا مقدّسم



آرام می شوی و مرا موج می دهی

امشب پُر از بهانه ی دریای اطلسم



حالا غروب جمعه ی آخر شد و هنوز

در انتظار آن گل ِ زیبای نرگسم

"ابراهیم ققنوس"

                             

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی . . .

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرامو روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب

" فریدون مشیری "

Unknown

غصه هم خواهد رفت
 
به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچنانی که فقط خاطره ایی خواهد ماند

لحظه را دریابیم

باور روز برای گذر از شب کافیست . . .